Verkiezingen

Het wordt toch nog spannend. Op het laatste moment komt er Schwung in de verkiezingsstrijd. Door de Turken  en Erdogan. Rutte kreeg hierdoor de kans om toe te slaan en leiderschap te tonen. Zijn zieltogende campagne kreeg hiermee op het laatste nippertje glans. De gamechanger kwam toch nog. Of het allemaal zo moet, is zeer de vraag. Dat is op dit moment een zorg voor later.

Vanavond gekeken naar het debat tussen Rutte en Wilders. Geen van beiden kan zich winnaar noemen, al deed het Rutte naar mijn idee toch ietsjes beter dan Wilders. De VVD gaat niet samenwerken met de PVV. Deze uitspraak herhaalde Rutte vanavond. Sterker dit keer dan vorige keren.  

Voor vandaag over een heel ander onderwerp willen hebben. De falende democratie. Ik doe dit aan de hand van een artikel van Jan Drentje een paar dagen geleden in de NRC. Ik citeer: 

“ ‘Wij zijn van mening dat ons staatsbestel bedroevend functioneert. Het politieke spel moet nog steeds worden gespeeld volgens regels’ uit de negentiende eeuw. Dit staat niet in het verkiezingsprogramma van GeenPeil, VNL of het Forum voor Democratie maar in het eerste verkiezingsprogramma van D66.

Wie de stichtingsdocumenten van deze vijftig jaar geleden opgerichte partij leest, vindt nauwelijks verschillen met de huidige kritiek op het functioneren van de representatieve democratie. De burger mag stemmen, maar heeft geen invloed op de regeringsvorming. Partijelites maken de dienst uit. Kamerleden zijn horigen van het partijbestuur. De band tussen kiezer en gekozene is verbroken.

Dat kiezers meer directe medezeggenschap over hun lot eisen, is dus niet nieuw. Net als het zoeken naar oplossingen. Tot nu toe zag men die vaak in een aanpassing van het parlementaire stelsel. Ook de recent ingestelde staatscommissie onder leiding van Johan Remkes, commissaris van de koning in Noord-Holland, gaat het vermoedelijk in die richting zoeken.

Maar misschien kan het ook eenvoudiger: als de ontzuilde partijen sommige elementen van directe democratie omarmen, kan dat hun band met de leden versterken.

De oprichters van D66 zagen scherp dat ideologische tegenstellingen het electoraat in de toekomst minder bijeen zouden houden. Maar de echte doorbraak van de zwevende kiezer en het verval van de traditionele middenpartijen lieten langer dan gedacht op zich wachten.

Voor de opkomst van Fortuyn maakten voorstellen voor het introduceren van directe vormen van democratie geen kans. Inmiddels dringt het volk aan de Haagse poort: uit kiezersonderzoek van de afgelopen jaren blijkt keer op keer dat burgers meer zeggenschap willen, ruim 80 procent is voor invoering van bindende referenda.

Hoe moet die wens worden geïnterpreteerd? Willen burgers echt dat door regering en parlement genomen besluiten voortdurend kunnen worden geamendeerd of verworpen per referendum? Als de gang van zaken zoals bij het Oekraïne-referendum staande praktijk zou worden, wordt vrijwel alle parlementaire besluitvorming onzeker. Steeds kan een besluit achteraf worden aangetast. Parlementsleden moeten na referenda standpunten verdedigen die eerder waren verworpen. Op die manier worden wet- en regelgeving onderdeel van een plebisciet – dat door veel meer factoren wordt bepaald dan het debat over het onderwerp zelf. Volkstribunen kunnen referenda aangrijpen om in te breken op de gevestigde orde, zonder dat een brede afweging van belangen mogelijk is. Het gevolg is dat onvrede over de politiek alleen maar toeneemt.

Volgens de architect van onze huidige representatieve democratie, Johan Rudolf Thorbecke (1798-1872), is de goede werking hiervan een soort evenwichtskunst. Burgers kiezen een volksvertegenwoordiging – destijds in een districtenstelsel – en bepalen daarmee wie er namens hen het woord in het parlement voeren. Maar: de volksvertegenwoordigers stemmen ‘zonder last’. Zij moeten in het debat tussen regering en parlement een eigen oordeel kunnen vormen. Waarom? Bij wetgeving komen aspecten als uitvoerbaarheid, rechtvaardigheid en consistentie aan de orde die om een vertaalslag vragen van wat wordt begrepen als ‘de volkswil’. Ook zullen er doorgaans compromissen moeten worden gesloten en moet er rekening gehouden worden met minderheden.

Bovendien, ‘de volkswil’ bestaat niet als onveranderlijk gegeven. In de negentiende eeuw keken politieke denkers terug naar de chaos en het bloedvergieten tijdens de radicale fase van de Franse Revolutie toen de volkswil werd geëxploiteerd door demagogen. Een van de belangrijkste opgaven die de liberalen zich in de negentiende eeuw stelden was om ordelijk en rechtvaardig bestuur samen te brengen met democratische principes. Burger, volksvertegenwoordiging en regering hadden ieder een eigen plek in het staatsbestel. In de woorden van Thorbecke: „Bestaat de democratie in de volstrekte regering der ogenblikkelijke meerderheid van getal? […] Geeft men de massa oproepende, eene stem aan het nationaal verstand of een werktuig van het despotisme?” Politiek is emotie, maar moet ook een vorm van redelijk debat over complexe vraagstukken mogelijk maken.

Eind negentiende eeuw organiseerden partijen zich op basis van ideologische scheidslijnen. Kamerleden vertolkten vervolgens vooral de standpunten van de partij. Daar ligt goed beschouwd de kern van de huidige problematiek. Nu ideologische verschillen zijn vervaagd en partijen nauwelijks nog leden tellen, hebben ze hun vanzelfsprekende legitimatie verloren.

Partijen worden nu vooral gezien als oligarchische netwerken waarin goed betaalde bestuurlijke functies worden verdeeld. Solistisch optreden van Kamerleden wordt door partijen nog steeds niet gewaardeerd. Recent zijn de rechten voor afgesplitste Kamerleden beperkt. Terwijl kiezers juist een voorkeur hebben voor zelfstandiger optredende Kamerleden.

Hoe zijn de verworvenheden van onze representatieve democratie te combineren met de wens van veel kiezers om meer directe medezeggenschap over hun lot te verkrijgen? Zonder te verzeilen in oplossingen die erger zijn dan de kwaal. Als de staatscommissie parlementair stelsel onder leiding van Johan Remkes ingrijpende voorstellen doet die een grondwetswijziging noodzaken, zullen die opnieuw op de grote stapel mooie, maar onuitgevoerde plannen belanden.

Een voor de hand liggende en bij gewone wet door te voeren democratische vernieuwing kan worden gerealiseerd door de kieswet aan te passen. Wie nu een politieke partij registreert hoeft slechts te voldoen aan een aantal formele eisen. Dat maakt de bizarre constructie mogelijk dat een partij uit slechts een lid bestaat: de PVV en nu ook bij GeenPeil.

Veel beter zou het zijn om een aantal inhoudelijke democratische vereisten aan de partijorganisatie te stellen. Zoals vrije toetreding, een democratische structuur met een ledenvergadering die daadwerkelijk bestuur, programma en de kandidatenlijsten vaststelt. Partijen moeten aspecten van directe democratie vervolgens in hun eigen werkwijze opnemen. De tijd van vergadertijgers op afdelingsvergaderingen is voorbij. Leden kunnen eenvoudig via internetfora bij besluitvorming worden betrokken door hen te informeren over standpunten, stemgedrag van Kamerleden en hun de mogelijkheid te geven hierop te reageren en voorstellen te doen.

Partijen kunnen zich dan ontwikkelen tot laagdrempelige digitale politieke netwerken, een soort kiesdistricten, die de representatieve democratie voeden. Dat geeft het stemgedrag van partijen in de Kamer extra democratische legitimatie. Niet de representatieve democratie zelf is het probleem, maar het gebrek aan legitimatie van de politieke partijen. Democratiseer daarom de partijpolitiek.”

Genoeg stof om te overdenken. Hoe de uitslag woensdag ook wordt, de discussie zal ongetwijfeld doorgaan.

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

Verkeersperikelen     

In een extra vergadering van de commissie Ruimtelijk Domein op 8 maart j.l. boog de commissie zich over het voorstel per 9 maart de proef met het verbod om bij de Beekse brug links af te slaan naar de Bosscheweg per direct te staken. De commissie had ruim een uur nodig om tot een afronding te komen. Zonder erg veel emotie stemde de commissie met het collegevoorstel in. “ Zonder mopperen weer linksaf ” kopte het ED. Onmacht troef was ook een passende kop geweest.

Dit laatste viel nog het meeste op: de provincie, de gemeente, de wethouder, de raad –kortom alle betrokkenen – waren niet bij machte een werkende oplossing te vinden. Met als gevolg dat de situatie blijft zoals hij was. Alleen komt er een nieuwe verkeerslichteninstallatie, die mogelijk een verbetering is. Voor de rest wordt alles doorgeschoven. Op hoop van zegen. Hopelijk brengt de toekomst met het voortschrijden van de tijd soelaas. Hoe en wanneer? Niemand die het weet. En de commissie legt zich erbij neer, onmachtig en gelaten.

Hoe is het mogelijk dat de commissie zoveel onmacht ten toon spreidt en niet met de vuist op tafel slaat? Waar deskundigen geen oplossing weten, proberen enkele commissieleden nog wel wat “ oude ” oplossingen aan te dragen. Vergeefse moeite natuurlijk, want deze plannen zijn al lang en breed naar de prullenbal verwezen. Een raad of commissie moet zich niet op een dergelijk pad begeven. Het leidt meestal tot niets. Dus ook woensdagavond niet. Alleen als er een geheel nieuw idee wordt aangedragen, is er kans op succes. Dit nieuwe idee was er woensdagavond zeerzeker niet.

Het onderzoeksrapport dat aan het besluit ten grondslag ligt, rammelt aan alle kanten. Na zo’n karig rapport met allerlei tekortkomingen verwacht je dat minimaal een nieuw diepgaander onderzoek gestart zou worden. Uit de reactie van de provincie werd het duidelijk dat niet gaat gebeuren. Die intentie heeft de provincie niet, omdat er onvoldoende waarde aan wordt gehecht.

Vreemd is dat de uitgangspunten die bij de start van het onderzoek werden gesteld, wel heel gemakkelijk ter zijde worden geschoven. Uitgangspunt was dat bij toename van het sluipverkeer met meer dan 10%  de proef beëindigd zou worden. Wat blijkt nu uit het rapport: deze 10% wordt niet gehaald. De toename stopt bij ongeveer 9 %. Waarop het percentage van 10 aanvankelijk gesteld werd, wordt nergens onderbouwd. De toename van de overlast op andere plekken in Beek en Donk is voldoende om de proef af te breken. Met het gebruik van heel veel woorden probeerde wethouder van Zeeland het feit weg te masseren dat hij zijn rug niet recht gehouden heeft. En dat lukte hem andermaal weer vrij aardig

Er zijn wel meer tegenstrijdigheden in dit dossier. Gemeentelijk eigenbelang heeft de overhand. Wat te denken van opvatting van Nuenen dat een verbeterde doorstroming bij de Beekse brug ongewenst is, omdat de N615 daardoor meer verkeer gaat aantrekken. Verkeer waar Nuenen last van heeft! Voor Laarbeek is het nu afwachten geblazen. Steeds meer inwoners van Zuidoost-Brabant krijgen spijt dat de Ruit een paar jaar geleden om zeep is gebracht. Zolang de N615 een doorgaande route blijft, kunnen de problemen niet opgelost worden.

Maar ja, spijt komt nu eenmaal na de zonde.                                                                

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

Hervorming van onze democratie

Heel veel partijen nemen deel aan de verkiezingen voor de Tweede Kamer op 15 maart a.s. Meer dan ooit. In totaal staan er 26 op het stembiljet. Geen blijk van bescheidenheid! Iets meer terughoudendheid zou de partijen sieren. Natuurlijk het is een democratisch recht van een ieder om aan de verkiezingen deel te nemen. Aan dit recht mag geen afbreuk gedaan worden. Het is een democratisch grondrecht.

Waarom zoveel partijen in Nederland? In de ons omringende landen is het beeld totaal anders. Kijk mar eens naar Duitsland, Frankrijk, Engeland of de Verenigde Staten van Amerika. Daar gaat het slechts enkele partijen. In Nederland is dit totaal anders. Waarschijnlijk hangt dit samen met onze volksaard. Wij zijn zo individualistisch ingesteld dat wij ons moeilijk op een drie-, viertal partijen kunnen verenigen. Daarom ieder zijn eigen partij. Politiek zijn we niet verbonden, maar verdeeld.

Handig is dit niet als het gaat om een meerderheidskabinet te maken gaat. Hoe meer partijen voor het vormen van een kabinet nodig zijn, hoe lastiger het wordt. Om nog maar niet te praten over stabiliteit van een dergelijk kabinet. We gaan politiek een lastige tijd tegemoet.

Deze bezorgdheid leidt tot allerlei speculaties over noodzakelijke hervormingen van ons democratische systeem. Verschillende oplossingen worden gepropageerd zoals de rechtstreeks gekozen premier, een kiesdrempel, een referendumdemocratie. Of het inderdaad zal gaan werken, is zeer de vraag. Enige bescheidenheid en terughoudendheid bij het lanceren van nieuwe partijen zou best eens de voor de hand liggende oplossing kunnen zijn.

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

Financiële afronding voorzieningenclusters

Tijdens de raadvergadering van 16 maart komt de financiële afronding van de voorzieningenclusters Laarbeek aan de orde. Voor de tweede maal overigens. Op 8 september 2016 is al het raadsvoorstel behandeld over de financiële afwikkeling van de voorzieningenclusters Laarbeek. Tijdens de behandeling van het raadsvoorstel kon niet op alle vragen van raadsleden de gewenste duidelijkheid worden verschaft. Het raadsvoorstel is toch vastgesteld. De raad heeft toen een commissie ingesteld die nader onderzoek moest doen naar de financiële verantwoording van de voorzieningenclusters.

Dit alles heeft geresulteerd in een nieuw voorstel. Het college stelt voor het oude raadsbesluit van september in te trekken en een nieuw voorstel te nemen. Het college heeft inmiddels ook besloten om alle verstrekte informatie via beantwoordingen dan wel raadsinformatiebrieven over dit onderwerp in te trekken. Hierdoor kan volgens het college met eenduidige informatie, die in dit nieuwe raadsvoorstel is opgenomen, daadwerkelijk de uitgavenkant van de voorzieningenclusters worden afgesloten. De inkomsten als zijnde dekking van de voorzieningenclusters zijn nog niet volledig gerealiseerd.

Het is en blijft een vreemde procedure. Eerst een financiële verantwoording goedkeuren en vervolgens enkele maanden later deze weer in te trekken en vervangen door een nieuwe financiële verantwoording. Het roept twijfels op over de vraag of dit project – een megaklus voor Laarbeek – niet te groot was voor een gemeente met de omvang van Laarbeek. De politiek moet dit zich dit aanrekenen. De aanpak van de scholenproblematiek is jaren op de lange baan geschoven. Met als gevolg dat alles uiteindelijk tegelijkertijd kwam. Laarbeek heeft hiervoor een all in-begroting gemaakt die i eerste instantie veel te ruim opgesteld was. Met opzet vermoed ik. Begrotingsoverschrijdingen waren daardoor minder waarschijnlijk. Geen wonder dat Laarbeek ruimschoots binnen de bijgestelde begrotingen is gebleven.

Natuurlijk al met al blijft de realisering van de voorzieningenclusters een prestatie van jewelste, waar we alleen maar trots op kunnen zijn!

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

Wonen

De MRE kwam enige maanden geleden met een zeer ambitieus programma voor wonen in Zuidoost- Brabant. De Werkplaats Wonen onder leiding van de Helmondse wethouder Frans Stienen moest echter een stap terug doen. Het programma ging de gemeenten veel te ver.

De Werkplaats Wonen heeft haar knopen geteld en in een rapport vorige week haar ambities flink naar beneden bijgesteld. Stienen hoopt door zich een stuk bescheidener op te stellen de basis te leggen om vanaf 2018 regionale keuzes te maken: vanaf 2018 bepalen gemeenten gezamenlijk welke soort woningen zij gaan bouwen. Hard nodig natuurlijk met het oog op de vergrijzing, het kleiner worden van de huishoudens en de krimp.

Wat het meest opvalt is dat gemeenten best willen samenwerken , maar grote problemen hebben met overdracht van bevoegdheden. Dit is en blijft de grote bottleneck voor de toekomst.

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

Verkiezingscampagne

Carnaval 2017 zit er weer op. Aan wat ik er van gezien en gehoord heb, denk ik dat Laarbeek een zeer geslaagde carnaval heeft meegemaakt. Daar kunnen we blij over zijn. De optochten waren fraai. Opvallend veel jongeren, tieners, pubers liepen in de optochten mee. Carnaval heeft nog steeds toekomst, denk je dan. Of wijst het op iets anders: carnaval als zuipfeest? Drie dagen, soms zelfs vier dagen, de remmen los en daarna er weer flink tegenaan. Maar ja dat was vroeger zo.

Door carnaval is er vanuit de Laarbeekse politiek weinig te melden. Ook de Laarbeekse politici hebben zich in het carnavalsgeweld gestort met voorop de burgemeester als tonpraoter. In de ton gaan staan is altijd een risico. Het afbraakrisico is immers groot.  Omdat er deze week uit Laarbeek weinig te melden valt, kijk ik vandaag even over de grenzen van Laarbeek.

Laat U zich ook gek maken door de het verkiezingsgeweld in de media? Als je niet oplet, wordt je dood gegooid met allerlei verkiezingsspotjes, praatprogramma’s en polls. Waarom nu zoveel propaganda?Je zou toch zeggen als je vier jaar je best hebt gedaan,hoef je toch niet meer in de laatste weken voor de verkiezingen zo uit te pakken. Hierbij komt nog dat er wel heel veel thema’s worden aangesneden.

Een redelijk nieuw verschijnsel is het gebruik van tweets .Via een tweet kun je betrekkelijk snel reageren.  Tijdens het RTL-debat van zondagavond zag je dit gebeuren. Het lijkt in navolging van de Amerikaanse verkiezingen de nieuwe trend te worden. Ik weet niet of we daar zo blij mee moeten zijn.

Door de veelheid van partijen die aan de verkiezingen deelnemen en de gretigheid van de media die elkaar de loef proberen af te steken, worden we overvoerd door zgn. campagnenieuws. Wie een slechte dag heeft, wordt in de pers genadeloos afgemaakt. Zie Henk Krol van de ouderenpartij. En iedere lijstaanvoerder keert zich tegen de politicus die door leeftijd en uitstraling populair wordt en lijkt te gaan winnen. 

Van gekkigheid worden allerlei Spatzen uitgehaald. Allerlei onderwerpen worden aangesneden . Het  gevolg is dat de kiezer verward achterblijft. Hij wordt overvoerd en haakt dus af. Waar het werkelijk overgaat, wordt steeds onduidelijker.

Toch lijkt het erop dat de verkiezingscampagne nog steeds niet loskomt. De campagne, zo schrijft de Volkskrant niet geheel ten onrechte, bevindt zich nog steeds in een soort surplace. Wat natuurlijk ook meespeelt is de afwezigheid van de partijen die in de peilingen voorop gaan, de PVV en de VVD. Natuurlijk is dit raar. Hun afwezigheid maakt de kans op een inhoudelijk debat groter, maar hun afwezigheid is ook een vertekening van het beeld. Ook duurde het RTL-debat zondagavond iets te lang.

Ten onrechte werd het idee opgeroepen dat in maart de kiezer de premier kiest. Dit is bepaald niet waar. Als er een vier-of vijfpartijen een coalitie moeten gaan vormen, zou het best eens kunnen zijn dat partijen kiezen voor een relatieve buitenstaander en niet voor een van de huidige lijsttrekkers. Waarom werd Piet de Jong destijds geheel onverwacht ook al weer minister-president zoals de officiële benaming van deze functie luidt?

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

Interessant artikel

In Binnenlands Bestuur kwam ik een interessant artikel tegen onder de kop “ Extra inspiratie voor Rekenkamers: onderzoek naar ambitie ”. Het artikel triggerde mij te meer omdat de Laarbeekse raad enigszins door de gezamenlijke Rekenkamer van Gemert en Laarbeek enigszins voor het blok geplaatst werd.

Laarbeek had de Rekenkamer gevraagd een onderzoek te doen naar de inverdieneffecten van de samenwerking van de beide gemeenten. “ Wat moet dan onderzocht worden” had de Rekenkamer daarna gevraagd. Een nadere specificatie dus. Op zich niet zo vreemd. In de presidiumvergadering van vorige week boog het Presidium zich over deze vraag. Het antwoord op de vraag was niet zo moeilijk.

Het artikel in Binnenlands Bestuur verbreedde in een klap de onderzoeksrange voor Rekenkamers. Dit was het nieuwe en tevens het verrassend van dit artikel. Kijk zelf maar. Ik citeer het artikel hieronder in  zijn geheel:

Voor reactie wphvanosch@onsbrabantnet.nl of bel 0653627185

EXTRA INSPIRATIE VOOR REKENKAMERS: ONDERZOEK NAAR AMBITIE

Betrekt stakeholders en brengt nieuwe inzichten.

Het is een vaak gekozen invalshoek van rekenkameronderzoek: de uitvoering van beleid. Toch is het soms nóg interessanter voor rekenkamers en rekenkamercommissies om ambities te onderzoeken, menen adviseurs Louis Rings en Martijn Dekker. “Elk bestuur heeft tenslotte ambities, en die zijn vaak alleen in abstracties en visionair beschreven. Onderzoek brengt dan duidelijkheid.”

Kijk op maatschappelijke impact
Zo willen gemeenten de ‘duurzaamste stad’ of ‘tuin van Nederland’ zijn en streven provincies ernaar tot de ‘Europese top van kennis- en innovatieregio’s’ te behoren. Voor deze ambities geven overheden geld uit en maken zij ambtelijke inzet vrij. “Op het moment dat je vraagtekens kunt zetten bij de effectiviteit en efficiëntie hiervan, heb je als rekenkamer of rekenkamercommissie voer voor onderzoek”, ziet Louis Rings. “Is de organisatiekracht bijvoorbeeld voldoende om daadwerkelijk maatschappelijke of economische impact te hebben en de ambitie dichterbij te brengen? Plus is de ambitie voorbehouden aan het bestuur en enkele beleidsmedewerkers, of zit het in de haarvaten van de organisatie?” De adviseur ging er onlangs mee aan de slag voor de rekenkamercommissie van de gemeente Veenendaal, die ICT-centrum van Food Valley wil worden.

In gesprek met burgers en bedrijven
“Er is wel een duidelijk verschil tussen de ‘traditionele’ rekenkameronderzoeken naar de doeltreffendheid, doelmatigheid en rechtmatigheid van beleid én die naar een ambitie”, vervolgt Martijn Dekker. “Want bij een ambitie is er sprake van een visie op de toekomst. En een rekenkamer(commissie) is niet opgericht om te toetsen of een visie terecht is. Wat je dan wel kunt onderzoeken zónder op de beleidsstoel terecht te komen? Of de visie en ambitie gedragen worden door zowel de organisatie als de samenleving.” In Veenendaal spraken de onderzoekers van KplusV daarom ook met de andere gemeenten in Food Valley, 25 ICT-bedrijven, het ICT-onderwijs en de Wageningen Universiteit. “Stuk voor stuk betrokken partijen die uiteindelijk de doorslag geven in het realiseren van de ambitie”, aldus Louis.

Rekenkameronderzoek pur sang
En welke conclusies vallen er dan te trekken uit zo’n rekenkameronderzoek naar een ambitie? Martijn: “Je kunt bijvoorbeeld kijken naar de manier waarop de ambitie is vormgegeven en hoe de overheid zichzelf heeft georganiseerd om dit streven te verwezenlijken. Is het iets van alleen de beleidsafdeling of zijn er meerdere afdelingen bij betrokken? Hoeveel geld wordt er uitgegeven en uit welke ‘potjes’? Wanneer vindt het bestuur het traject geslaagd? Welke mijlpalen worden gebruikt om dit te bepalen, en zorgen die voor een objectieve, meetbare weergave? Merken de doelgroepen voldoende van de inspanningen en staan zij erachter? En hoe wordt de raad geïnformeerd?” Volgens Louis gaat de rekenkamer(commissie) hiermee niet op de beleidsstoel zitten. “Net als bij beleid kun je door een ambitie te onderzoeken, achterhalen of de uitvoering ervan doelmatig en doeltreffend is. Precies waarvoor je als rekenkamer of -commissie bestaat.”